the end

ผมเคยคุยกะเพื่อนคนหนึ่งไว้เมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งเพื่อนผมเป็นคนเริ่มต้นบทสนทนาที่คนทั่วไปคงได้ผ่านการสนทนาแนวนี้มานักต่อนักแล้วนั่นคือ จุดจบของคนคือเมื่อไหร่

หลายคนนึกถึงเมื่อเราสิ้นใจ แต่สำหรับผม ผมเชื่อว่าจุดจบของเรานั้นคือ “เมื่อเรานั้นหมดความฝันโดยสิ้นเชิง” ซึ่ง การที่คนเราจะหมดไปได้นั้นไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย หลายคนอาจจะบอกว่า ฉันก็ไม่ได้มีความฝันอะไรแล้วชีวิตฉันก็ไม่เห็นจะจบลงเลย ผมไม่เชื่อครับว่าคุณหมดความฝัน อย่างน้อยก็ยังในเรื่องของการอยากได้เงินเดือนสูงๆ อยากมีใครมารักบ้าง อยากจะเดินทางไปที่ไหนต่อไหน และอีกมากมายล้วนแต่ก็คือความต้องการ ซึ่งผมขอเรียกว่าความฝัน ถึงแม้บางคนจะไม่สามารถทำความฝันหลักให้เป็นจริงไปได้ แต่ความฝันรองๆลงมาก็ยังคงมีอยู่อีกมากมาย ซึ่งแต่ละบุคคลก็สร้างมันออกมาเรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว

ดูตัวคุณเป็นต้น

ซึ่งการหมดความฝันมีอยู่หลายอย่าง บางคนหมดไปโดยทำได้หมดแล้วซึ่งนั่นอาจจะยังไม่ทำให้เค้าจบชีวิตลง แต่บางคนหมดไปเพราะโดนทำลายบ้าง เลิกล้มเองบ้าง หรือไม่กล้าทำเองก็มี และคนเหล่านั้นผมเชื่อว่ามีชีวิตที่ไม่มีความสุขจนไม่น่าจะเรียกว่าชีวิตเท่าไหร่ และก็ยังมีอีกอย่างก็คือความฝันหลักโดนทำลาย และทำให้บุคคล คนนั้นไม่สมารถที่จะมองเห็นความฝันอย่างอื่นจนกระทั่งตัดสินใจทำเรื่องที่ไม่น่าทำอย่างการ ฆ่าตัวตาย

ชีวิตของคนเรายังไม่จบหรอกถึงแม้ความฝันหลายๆอย่างของคุณโดนทำลาย ปู้ยี่ปู้ยำ หรือแม้กระทั่งโยนทิ้งไปเอง แต่ถ้าคุณไม่ยอมแพ้กับชีวิตการที่คุณจะสร้างความฝันใหม่ๆออกมาเพื่อไล่ตามก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าอาย แม้คนอื่นจะหาว่าคุณจับจด อ่อนแอ หรืออะไรก็ตาม ถ้ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้วคุณควรจะปกป้องและทำมัน และดีไม่ดีมันอาจจะพาคุณกลับมายังความฝันอันเก่าที่ยังไม่ขึ้นสนิมก็เป็นได้

life is what you made it out from your dream