06.25.09
Home coming
หลังจากที่ห่างเหินไปนาน
ช่วงที่นักโพสหลายๆคนของmeไม่ว่าง หรือห่างไปจากคีนานนั้น จะจบลงในเร็วๆนี้แล้ว หลายๆคนคงจะไม่ได้เข้ามาดูแล้ว ไม่เจออะไรใหม่ก็คงไม่เข้ามาอีกแล้ว หรือหลายๆคนที่เข้ามาหลายๆรอบก็คงจะเลิกเข้าเพราะ “แม่งไม่สงสัยเลิกทำ”อะไรประมาณนี้
เขียนไปก็เท่านั้นเอาเป็นว่า เราจะไม่จบลงแค่การหายไปเราจะกลับมาใหม่อีกครั้ง เพราะเรากลับมาแล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
12.13.08
ขอทาน
เราๆเคยได้รับคำเตือนจากทั้งทางทีวีหรือคนใกล้ชิดว่า อย่าไปให้คนขอทาน
แล้วทำไมเขาเหล่านั้นถึงได้บอกกับเราแบบนั้นหละ ตรงจุดนี้ก็คงเป็นจากการที่สื่อหลายรายการเคออกอากาศว่าเบื้องหลัง คนขอทานเหล่านี้นั้นมีกลุ่มคนที่คอยควบคุมอยู แล้วคอยไปลักพาตัว หรือทำร้ายทางร่างกายจนไม่เป็นเหมือนปกติชนทั่วไป แล้วจึงจับมานั่งขอทาน
หรือบางคนก็บอกว่าพวกนี้ขี้เกียจ ไม่ยอมทำการทำงาน เป็นพวกเห็นแก่ตัว เป็นภาระของสังคม
แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆซักกี่ราย ขอทานหลายคนก็เป็นคนที่จนจริงๆแล้วการที่เราเอาเงินที่แทบจะไม่ได้มีความหมาย และใครๆหลายๆคนไม่คิดจะหยิบขึ้นมาด้วยถ้าทำตก หรือเดินผ่านไปแบบไม่สน ให้ไปมันก็การทำบุญอย่างหนึ่ง แล้วไม่ต้องพูดว่าผลกรรมดีในครั้งนี้จะส่งผลต่อการกระทำและช่วยเรา แต่มันคือการยกระดับของคนให้อีกแบบหนึ่ง ผมว่ามันก็เหมือนกับวิธีการจจรโลงใจอย่างหนึ่ง เพราะไงๆให้ไปก็คงไม่มีใครมาคิดเล็กคิดน้อยว่าไม่น่าให้เลย
ผว่าคนท่คิดแบบข้างต้นเป็นคนที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมของตอนที่ตัวเองเป็นเด็กแล้วพูดว่า ผมอยากเป็นทหารจะได้ป้องกันประเทศ เทือกนี้ไปแล้ว
ผมเคยอ่านในหนังสือเล่มหนึ่งเขียนไว้ว่า บางทีการที่ประเทศหนึ่งประเทศใดมีขอทานเยอะหรือน้อยนั้นอาจจะเป็นตัวบ่งได้ว่าคนในประเทศนั้นยังมีความเอื้อเฝื้อ ความสงสาร และความเห็นใจอยู่มากแค่ไหน