พฤศจิกายน 25, 2007

ส่วนผสมที่ผิดพลาด

Posted in ภาพถ่าย ที่ 11:42 am โดย siripat


                 

ชีวิตของคนเรา หากเปรียบได้กับสีทาบ้าน ที่ตอนเกิดเทียบได้กับการเปิดฝา ถูกใช้งานเปรียบได้กับอายุไขของเราที่ต้องมีวันหมด และถูกทิ้งเป็นขยะก็คล้ายกับเราต้องโดนเผาหรือฝังดินเป็นการย่อยสลายสู่ผืนดิน หรือจะโดนถ่วงน้ำให้ปลากินก็คล้ายกับที่ถังสีโดนเตะหกจนใช้ทาต่อไม่ได้ แต่ใครกันล่ะจะคิดว่า ที่ผ่านมา ชีวิตคนเราคนนึงต้องประสบพบผ่านอะไรมาบ้าง ก็คงจะคล้ายกับการที่มีสีอื่นๆมาเปื้อนหยดอยู่ในถัง คนทั่วไปก็คงคิดว่าสีนี้คงจะใช้งานได้ไม่เต็มที่ แต่จะมีซักกี่คนที่เห็นคุณค่าของความสวยงามที่เกิดจากการผิดพลาด?

โฆษณา

มองชีวิตผ่านถ้วยกาแฟ

Posted in ปรัชญา tagged , , , , , ที่ 5:53 am โดย pakornkrit

การชงกาแฟ ถ้าลองมามองดูดีๆ แล้ว มันก็เหมือนกับชีวิตมนุษย์เรานี่เอง

             

.

.

.

.

.

              

แรกเริ่ม มีแค่ถ้วยกาแฟเปล่าๆ เปรียบเสมือน ตัวเราที่ปราศจากการรับรู้ใดๆ เปรียบเสมือน เด็กแรกเกิด ว่างเปล่า กลวงโบ๋ เปรียบเสมือนภาชนะที่ว่างเปล่า ใส สะอาด รอการเติมเต็มจากอะไรซักอย่าง

              

ต่อมา ถ้วยกาแฟที่ว่างเปล่านั้นก็ค่อยๆถูกเติมลงไปด้วย “ผงกาแฟ” “น้ำตาล” “คอฟฟี่เมต” หรือ อะไรก็ตามแต่ เปรียบเสมือน กับ สิ่งต่างๆที่เราได้รับรู้ผ่านการใช้ชีวิต ผ่าน วัย และ วัน ที่ล่วงเลย ปริมาณของส่วนผสมก็เปรียบเสมือน ความหลากหลายของสิ่งที่ได้รับรู้มาในชีวิต เช่น บางคนอาจจะได้รับรู้ในเรื่องของวิชาการมาก ในขณะที่บางคนอาจจะได้รับรู้ในเรื่องของวิชาชีพมาก ซึ่งแต่ละถ้วยนั้น ปริมาณของส่วนผสมก็ย่อม แตกต่าง กันไป เหมือนกับคนแต่ละคน ที่ ไม่เหมือนกัน

             

ต่อมาคือสิ่งที่ขาดไม่ได้ของการชงกาแฟ ….. “น้ำร้อน” หากปราศจากน้ำร้อน กาแฟถ้วยนี้ก็ไม่สามารถชงออกมาได้ ซึ่งน้ำร้อนนี้ ก็เปรียบเสมือนกับ “แรงบันดาลใจ” ในชีวิตเรา แน่นอน ในชีวิตเรา หากเรามีการรับรู้ในสิ่งต่างๆมามากมายอยู่ในหัว แต่ปราศจากแรงบันดาลใจในการนำมันมาใช้ประโยชน์ มันก็เหมือนกับถ้วยกาแฟที่มีแต่แค่ ผงกาแฟ น้ำตาล คอฟฟี่เมต แต่ปราศจากน้ำชงกาแฟ ไม่สามารถที่จะออกมาเป็นกาแฟได้

ซึ่งแรงบันดาลใจนี้ หากมันไม่มีพลังกระตุ้นที่เพียงพอ ก็เปรียบเสมือนกับ การเอาน้ำที่ “อุ่นเกินไป” มาชงกาแฟ จะทำให้รสชาติที่อยู่ในกาแฟนั้น ออกมา “ไม่สมบูรณ์” เหมือนกันกับ สิ่งกระตุ้นในชีวิตเรา ถ้ามันไม่มีพลังกระตุ้นที่เพียงพอ ก็เหมือนกับเรามีความรู้อยู่เยอะ แต่ก็ไม่สามารถนำความรู้ที่ได้รับ ออกมาใช้ได้อย่างเต็มที่อย่างที่มันควรจะเป็น กลับกัน ถ้าน้ำที่นำมาชง “ร้อนเกินไป” รสชาติของกาแฟนั้นก็จะ “ไม่สมบูรณ์” เช่นกัน

นอกจากนั้นแล้ว ปริมาณของน้ำก็มีผลต่อการชงกาแฟ เช่นกัน หากเราใส่น้ำ “น้อยเกินไป” อาจจะทำให้กาแฟถ้วยนั้นมีรสที่ “เข้มข้น” เกินไป เปรียบเสมือนกับ การที่เรามีความรู้เยอะ แต่ได้รับแรงกระตุ้นน้อยเกินไป ทำให้ไม่สามารถแสดงความรู้นั้นออกมาได้ทั้งหมด ตรงกันข้าม หากเราเติมน้ำในปริมาณที่ “มากเกินไป” ก็อาจจะทำให้กาแฟถ้วยนั้น มีรส “จืดชืด” เหมือนกับ การทีเราได้รับการกระตุ้นที่มากเกินไป เกินกว่าสิ่งที่เรามี มันจะทำให้เราทำอะไรที่มัน “เกินตัว” ลงไป แต่ถึงอย่างไรแล้ว กาแฟที่มี “รสจืดเกินไป” ก็ยังดื่มได้ง่ายกว่ากาแฟที่มี “รสขมเกินไป” เพราะงั้น การทำอะไรที่เกินตัวลงก็ยังดีซะกว่า มีความรู้มากมาย แต่ไม่ทำอะไรเลยซักอย่าง

เพราะงั้นแล้ว การที่เราจะสามารถชงกาแฟที่มีรสชาติ “สมบูรณ์” ออกมาได้ถ้วยนึงนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่ง่ายๆเลย เหมือนกันกับ การที่เราจะนำสิ่งที่เราได้รับรู้ในการใช้ชีวิตออกมาใช้ นำประโยชน์ของมันออกมาใช้อย่างเต็มที่ ซึ่งก็ไม่ง่ายเลย

              

สุดท้าย สิ่งที่ดูเหมือนไม่จำเป็น แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการชงกาแฟ ….. “การคน”

ถ้วยกาแฟที่ได้รับการเติมเต็มกาแฟอย่างเพียงพอ บวกกับน้ำที่อยู่ในอุณหภูมิ และ ปริมาณที่ “ดีพอ” แล้ว แต่ขาด การคน ก็เหมือนกับ คนมี่ที่ทั้ง ความรู้ และมีทั้ง แรงบันดาลใจ แต่ปราศจากการเริ่มต้น เช่น คนที่เอาแต่พูดว่า จะทำอย่างนู้น จะทำอย่างนี้ คนพวกนี้ ในเรื่องของความรู้ อาจจะมีอยู่เพียงพอแล้ว ส่วนในเรื่องของแรงบันดาลใจ ก็เพียงพอแล้วเช่นกัน แต่เมื่อมีทั้ง2อยู่ครบแล้ว แต่ไม่ได้เริ่มที่จะทำมัน ก็เหมือนกับ เวลาคุณจะเดินทางไปที่ไหนซักแห่ง คุณรู้เส้นทางที่คุณจะไปอย่างดีแล้ว น้ำมันก็มีอยู่เต็มถัง แต่คุณกลับไปนั่งอยู่ในรถเฉยๆ ไม่เริ่มขับซักที ถ้าเทียบกับกาแฟก็เปรียบเสมือน กาแฟที่มีส่วนผสมที่พร้อมลงทุกอย่างแล้ว แต่ไม่ได้รับ การคน หลังการชง ทำให้กาแฟในถ้วยมีรสชาติไม่เท่ากัน ข้างบนอาจจะเลี่ยนคอฟฟี่เมตเกินไป ตรงกลางอาจจะ ขมกาแฟเกินไป และข้างล่างอาจจะหวานน้ำตาลจนเกินไป

จากการชงกาแฟถ้วยนึงนั้น ทำให้ค้นพบว่า ทุกขั้นตอนของการชงกาแฟนั้นล้วนสำคัญหมดทั้งสิ้น เพราะถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไป หรือไม่อย่างใดอย่างหนึ่ง น้อย หรือ มาก เกินไป ก็สามารถทำให้กาแฟถ้วยนั้น มีรสชาติที่ผิดแปลกไปจากที่มันควรจะเป็น เหมือนกับ การที่เราทำอะไรซักอย่างไป แต่ขาดความรู้ที่ดีพอ ก็ทำให้สิ่งที่ทำนั้นออกมาไม่ดี หรือ เวลามีความรู้อยู่ในหัวมากมาย แต่ขาดแรงบันดาลใจมากระตุ้นให้นำความรู้เหล่านั้นไปใช้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย เช่น และท้ายที่สุด กับสิ่งที่คิดว่าไม่สำคัญ แต่กลับกลายเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และ ขาดไม่ได้เลย ของการชงกาแฟ นั้นคือ การคนกาแฟ

         

เพราะงั้นแล้ว เราจึงไม่ควรที่จะละเลยสิ่งต่างๆ ในชีวิต แม้ว่าสิ่งนั้นมันจะเล็กน้อยเพียงใด เพราะว่าถึงมันจะเล็กน้อย มันก็ใช่ว่าจะไม่มีผลอะไรต่อชีวิตเลย เหมือนกับ เครื่องจักรขนาดใหญ่ ที่มีส่วนประกอบมากมาย แต่แม้มีเพียงเฟืองอันเล็กอันใดซักอันหนึ่งขาดหายไป เครื่องจักรนี้ก็ไม่สามารถที่จะทำงานต่อไปได้

            

………………………………………………….

            

แล้วกาแฟของคุณหละ ได้ให้ความสำคัญกับการชงทุกขั้นตอนรึเปล่า ?

                 

พฤศจิกายน 22, 2007

ปากกา

Posted in เรื่องเล็ก tagged , , , , ที่ 8:51 am โดย pakornkrit

เขา และ เธอ

      

เขา และ เธอ

อยู่บนรถคันเดียวกัน

รถตู้โดยสาร

ที่กำลังแล่นไปสู่จุดหมาย

อย่างรีบเร่ง

                 

เขา และ เธอ

เธอ นั่งอยู่ข้างหน้า เขา

เขา นั่งอยู่ข้างหลัง เธอ

          

เธอ ทำปากกาหล่น

ปากกาหล่นลง

และกลิ้งมาหา เขา

                 

เขา ก้มลงเก็บมัน

ไม่สำเร็จ …….

ปากกาอยู่ไกลเกินเอื้อม

เขา ลองอีกครั้ง

ยังไม่สำเร็จ ……

         

เขา กลับมานั่ง

และ พยายามขยับตัว

เพื่อให้เข้าใกล้ปากกามากที่สุด

และก้มลงอีกครั้ง …….

        

คราวนี้

เขา หยิบมันสำเร็จ

               

เขา ยื่นปากกาคืนให้ เธอ

เธอ รับมันคืนไป

พร้อมกล่าวคำขอบคุณ

           

ฉัน

ผู้เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมด

ยิ้มเล็กๆ

ที่มุมปาก

                       

พฤศจิกายน 19, 2007

รวมพลัง

Posted in ภาพถ่าย ที่ 2:45 pm โดย epizilos

             

.

.

.

.

.              

งง

.

.

.

.
งง
.

.

.

งง

.

.

งง

.

.

.

.

.   

หลายคนอาจจะงงกับรูป และ หัวข้อที่ผมใช้ชื่อว่ารวมพลังและนี่คือคำอธิบาย

                   

น้ำทะเลคืออุปสรรคเวลาน้ำซัดคลื่นเข้ามาหาเราถ้าเราไม่รวมพลังกันไว้คนใดคนหนึ่งอาจจะล้มลงก็ได้ เปรียบเสมือนหากเรารวมพลังแม้จะเจออุปสรรคเราก็ยังยืนได้ด้วยความมั่นคงเพราะความสามัคคี

พฤศจิกายน 14, 2007

จินตนาการ คือ อะ ไร ?

Posted in ถาม & ตอบ tagged , , , , , , ที่ 2:30 pm โดย pakornkrit

คำถามนี้เป็นคำถามที่ติดอยู่ในหัวผมมานานแล้ว ถามตัวเอง-ตอบตัวเอง มานานแล้วครับ เลยอยากจะลองถาม คนอื่น บ้าง ว่า จินตนาการ สำหรับคุณแล้ว มัน คือ อะ ไร ???

         

         

         

……

*ตอบมาได้เลยนะครับ ไม่มีถูกไม่มีผิดครับ ไม่ใช่แบบทดสอบ IQ ครับ แค่อยากรู้เฉยๆ แต่มีข้อแม้ว่า ต้องเป็นคำตอบที่เรารู้สึกจริงๆ ออกมาจากข้างในจริงๆ*

พฤศจิกายน 9, 2007

เคว้ง

Posted in lomo tagged , , , , , , ที่ 1:49 pm โดย pakornkrit

.

.

.

.

. 

ฟ้ากว้าง อ้างว้าง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

เคว้งคว้าง ว่างเปล่า

.

.

.

.

.

.

.

.

.

. 

โดดเดี่ยว เดียวดาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

. 

สับสน วุ่นวาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มืดมน หม่นหมอง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไร้ซึ่ง ความหวัง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ไร้ซึ้ง จุดหมาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

พฤศจิกายน 8, 2007

เล็ก

Posted in เรื่องเล็ก ที่ 1:19 pm โดย nikonolism

คนเรา ชอบคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่

คุณลองนึกสิว่าเราเล็กแค่ไหน

มีอะไรอีกเยอะแยะที่เราไม่รู้

ผมเคยคิดว่า บางที เราอยู่บนโมเลกุลนึงที่ประกอบขึ้นมาเป็นมวลวัตถุ

แล้ว เราจะใหญ่กันซักแค่ไหนเชียว

บางที เราอาจเป็นแค่จุลชีพก็ได้ แล้วเรื่องโลกแตก ก็อาจเกิดจากสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่กว่า เอาเข็มเข้ามาเจอผนังเซลล์(เปลือกโลก)เพื่อดึงเอานิวเคลียสออกไปทดลองก็ได้

ใครจะรู้

แล้วคุณหล่ะ ใหญ่ซักแค่ไหนเชียว…

ไม่รู้เป็นเหมือนผมกันรึเปล่า เวลาผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ผมรู้สึก บอกไม่ถูกอ่ะ

มันรู้สึก โดดเดี่ยว กลัว เหมือนเราเป็นเศษเดนของอะไรซักอย่าง

มันน่ากลัวนะผมว่า เราเล็กแค่ไหนกันถ้ามองจากข้างนอกอวกาศนั่น

มาคิดกันดีกว่า ทำไมเราตัวเล็กจัง…

พฤศจิกายน 7, 2007

แคนโต้ แห่งการเริ่มต้น (Nov/2007)

Posted in แคนโต้ tagged , , , , , , ที่ 4:16 pm โดย mind expression

ถือเป็น blog แรก เพราะงั้นเลยอยากให้มันเกี่ยวกับการเริ่มต้น และคิดว่าทำเป็นแคนโต้น่าจะดี

หัวข้อของ แคนโต้นี้คือ การ “เริ่ม” ครับ มาสนุกกันครับ แล้วก็ขอให้สนุกกับการคิดครับ

        

ปล. แคนโต้ คือ กลอนเปล่า หรือ กวี สามบรรทัดครับผม เผื่อใครไม่ทราบ