พฤษภาคม 2, 2008

utopia

Posted in บทกวี tagged , , , , ที่ 11:53 pm โดย pakornkrit

คนเรา

ห่างกัน

เพียงไหน

  

เพียงจอสีเหลี่ยม บางๆ

กั้นไว้

ห่างเพียงเท่านั้น

แต่กลับเหมือน

เราไม่เคยใกล้กันเลย

    

อะไรคือ

ความห่างในความใกล้

   

ในที่แห่งนั้น

ที่ๆความสัมพันธ์กับ -คน แปลก หน้า-

เกิดขึ่นง่ายราวกับระยะเวลาที่ เม็ดฝนร่วงหล่นจากฟ้าสู้ผืนดิน

แต่ในอีกทีสถานที่หนึ่ง ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากกันนัก

กระทั่งคนแปลกหน้าที่นั่งติดกัน

กลับดูเหมือนว่าอยู่ห่างกัน คน ละ -จักรวาล-

   

และ ณ ที่แห่งนั้น…

คำพูดมากมาย

ถูกโต้ตอบกันไปมา

แต่กลับไม่มีการสื่อสารเกิดขึ่น

แม้แต่น้อย

     

ต่างคนต่างพูด

ในสิ่งที่อยากพูด

นำเสนอความเป็นตัวเองออกมา

ราวกับเก็บกดมันมาทั้งชีวิต

แต่น้อยคนนัก

ที่จะฟัง

ในสิ่งที่คนอื่นพูด

    

คำเสแสร้งมากมาย

ถูกส่งผ่านไปมา

ราวกับโลกนี้หาซึ่งความจริงแท้ไม่มี

    

หน้ากากมายมาย

ถูกเตรียมพร้อมไว้ข้างกาย

เพื่อเปลี่ยนในเวลาที่ “เหมาะสม”

   

บางคน

ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

ว่าหน้ากากที่แท้จริงของตัวเอง

คืออันไหนกันแน่

  

แต่ใครจะสนละ

ในเมื่อเราต่างก็พอใจกับมัน

2 ความเห็น »

  1. abdunng said,

    …คนที่มีfriend listมากกว่ากันคือคนที่กว้างขวางมากที่สุด…

  2. yawaiam said,

    ได้อย่าง

    เสียอย่าง

    แต่ที่ได้รับมากที่สุด

    คืออิสระในการคิดการเขียน


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: