กรกฎาคม 10, 2008

ทะเลเวลา

Posted in บทกวี ที่ 10:09 pm โดย pakornkrit

กระแสน้ำเชี่ยวกราด

การโหมกระหน่ำแห่งลมอนาคต

ก่อกำเนิดพายุเวลา

กระหน่ำพัด

ไร้รูปแบบ

ไร้ทิศทาง

ไร้ที่มา

ไร้ที่ไป

กระจัดกระจาย

ผุพัง

แตกหัก

สูญสลาย

ดั่งคนบ้าขาดสติ

เต้นรำอยู่กลางทะเลเพลิง

ร่ำสุราอย่างมีความสุข

ขณะเปลวเพลิงกำลังกัดกินผิวกาย

———-

ผืนฟ้ากว้างใหญ่ที่เคยสวยสด

ถูกปกคลุมด้วยกลุ่มก้อนสีเทาเข้ม

แสงตะวันที่เคยแผดเผาผืนน้ำ

กลับอ่อนแรงลงราวหมดสิ้นพลัง

ความบ้าคลั่งแห่งสายน้ำ

ก่อให้เกิดวังวนขนาดใหญ่

หวุนวน สร้างเกลียวคลื่นมหึมา

กลืนกินทุกสิ่ง ให้สิ้นไป

ไม่เว้นกระทั่งความทรงจำแห่งอดีต

หรือตัวตนของใครบางคน

———-

ณ วังวงแห่งนั้น

ใครคนหนึ่ง

ร่วงหล่น

ดิ่งลง

สู่

ใจกลาง

ค่อยๆจมลง

อย่างสงบ

และหายไป

ราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: