กันยายน 19, 2008

เรื่องราวการเคลื่อนตัวของเม็ดฝนบนกระจก

Posted in บทกวี, ปรัชญา tagged , , , , , ที่ 1:20 am โดย pakornkrit

ฟากฟ้ากว้างใหญ่

บรรจุซึ่งเมฆทึมเทา

ส่งเสียงคำรามดั่งราชสีห์แห่งพงไพร

ละอองความชื้นถูกดูดดึง

ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลแห่งมวลอากา๋ศ

พลันกลุ่มก้อนทึมเทาที่เคยบางเบา

กลับแน่นหนักและหนาทึบขึ้น

จากสีสันแสนขาวนวล

บัดนี้ หลงเหลือเพียงความหมองหม่น

ละอองความชื้นยังคงถูกดูดดึง

โดยปราศจากซึ่งเรี่ยวแรงต่อต้านใดๆ

ราวกับยินดีกับการถูกดูดดึง

เมื่อการรวมตัวเกิดขึ้นในปริมาณที่เพียงพอ

หรือพูดให้ถูก ในปริมาณที่มากเกินไป

การระเบิดครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น ณ กลางฟากฟ้า

แทบจะทันทีที่การระเบิดกำเนิดขึ้น

ละอองน้ำมากมายก็โปรยปรายลงสู่พื้นดิน

ราวสัตว์ป่าที่ถูกกักขังมาเป็นเวลานาน

ถูกปลดปล่อยตัวสู่อิสรภาพ

ดิ่งลง

กระทบพื้นผิว

แหลกสลาย

กลายเป็นไอ

ระเหย

ลอยสูงขึ้น

กลับสู่ฟากฟ้า

ดังเดิม

รอคอยเพียง

การดูดดึง

เพื่อกลับมา

ร่วงหล่น

ครั้งแล้ว

ครั้งเล่า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: