ธันวาคม 14, 2008

fullmoon lullaby

Posted in บทกวี tagged , , , , , ที่ 12:19 am โดย pakornkrit

ลมหายใจรวยรินอันเบาบาง

คละคลุ้งปนเปกับไอยะเยือกแห่งฤดูกาล

ห้วงอารมณ์เก่าๆ ยังคงหลอกหลอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สรรพสิ่งซึ่งเคยชัดแจ้ง กลับพร่ามัวลง

ราวกับสติที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิดจะขาดสะบั้นลง ในชั่วพริบตา

เสียงอื้ออึงแห่งค่ำคืนอันอ้างว้าง ทะลุทะลวงทุกโสตประสาท

ปฏิกริยาตอบสนองระงับการทำงานลง โดยไม่มีสาเหตุ

กลุ่มก้อนความหวังมากมาย ระเหยหายไป อย่างไม่มีหนทางหวนกลับ

เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพอันว่างเปล่า

ดั่งไม้ผลเปลือกสวยสด ปราศจากเนื้อในแสนหวาน

ดั่งบุบฝาบานสะพรั่ง ปราศจากหมู่แมลงดอมดม

ดั่งมหาสมุทรแสนเย็นช่ำ ปราศจากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

ดั่งจันทราสกาวแสนขาวนวล ปราศจากสายตาใดๆจับจ้องเพ่งมอง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: