พฤษภาคม 14, 2008

ขนาน

Posted in เรื่องรัก, เรื่องสั้น tagged , , , , , , ที่ 9:54 pm โดย pakornkrit

1.

ฟ้าสีเทา คล้ายฝนจะตก หรือบางที อาจจะตกไปแล้ว

หรืออาจจะทั้งคู่ …

สยามเวลานี้ ผู้คนบางตากว่าทุกที

อาจเป็นเพราะความเฉอะแฉะของพื้นทางเดิน

หรืออาจเพราะเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ ของวันกลางสัปดาห์

2.

ผม อยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของสยาม

2 ขาที่กำลังก้าวเดินไปอย่างไร้จุดหมาย

รู้สึกตัวอีกที

ผมก็พบว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าบันไดเลื่อน

โดยไม่ทันได้คิด ได้ตัดสินใจอะไร

ขาขวาของผมก็ก้าวไปยังบันไดนั้นโดยอัตโนมัติ

ตามด้วยขาซ้าย ที่ก้าวตามไปติดๆ ราวกับเป็นหน้าที่

ขณะบันไดกำลังเลื่อนขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย

ตั้งแต่เมื่อไหรไม่รู้่ ข้างๆผมมี เธอ ยืนอยู่

3.

เธอ ไม่เคยรู้จักผมมาก่อน

พอๆกับที่ ผม ไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนเช่นกัน

เรา ต่างไม่รู้จักกัน แต่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อนขั้นเดียวกัน

ผมจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ และที่ดวงตาของเธอ

ดวงตาของเธอดูเหม่อลอย คล้ายกล้องที่ไม่ได้รับการปรับโฟกัสของภาพ

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ” คำถามเกิดขึ้นในหัวของผม

บันไดค่อยๆเลื่อนขึ้นไป อย่าง ช้า ช้า

พร้อมๆกับที่เวลาของ ผม และ เธอ ที่ค่อยๆถูกเผาไหม้ไป

4.

มีคนอีกเป็นล้านๆคน บนโลกใบนี้

แต่ ผม และ เธอ ได้มาอยู่บนบันไดขั้นดียวกัน ในเวลาเดียวกัน

“มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน!”

ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เกิดขึ้นกับผม

อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบๆตัว

หรืออาจเพราะท้องฟ้าสีเทาคล้ายจะร้องไห้ออกมา

หรือบางที อาจไม่มีเหตุผลใดเพียงพอ

5.

ผม จ้องมอง เธอ อีกเป็นครั้งที่ 2

ดวงตาของเธอยังคงเหม่อลอย ไปยังที่ใดซักที่หนึ่ง

อาจเป็นที่ที่ผมรู้จัก หรือ อาจเป็นที่ที่ผมไม่รู้จัก

บางที อาจเป็นที่ที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ

ระยะห่างที่กั้น ผม และ เธอ ให้ห่างกันในตอนนี้นั้น เพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร

แต่ผมกลับรู้สึกว่า ระยะห่างนั้น มันกำลังขยับออกห่างขึ่น เรื่อย เรื่อย

บันไดยังคงเลื่อนต่อไปอย่าง ช้า ช้า ตามหน้าที่ของมัน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

พร้อมกับเวลาของ ผม และ เธอ ที่ใกล้จะหมดลงเต็มที

สายลมอ่อนๆพัดมาปะทะใบหน้าของผม

พัดพาเอาความคิดบางอย่างหลุดลอยหายไป

6.

บันไดใกล้จะเลื่อนขึ้นถึงที่หมายแล้ว

ผมจ้องมองเธออีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย

บันไดเลื่อนขึ้นถึงที่หมาย

ผม และ เธอ ก้าวเหยีบพื้นเกือบจะพร้อมกัน

และต่าง แยก ย้าย ไปตามทางของ ตัวเอง

โฆษณา

พฤษภาคม 11, 2008

You something and Me

Posted in เรื่องสั้น ที่ 7:41 pm โดย lljtheone

เธอเดินผ่านเส้นทางนี้เป็นประจำ เมื่อตกเย็น

เพราะเธอเรียนอยู่ในโรงเรียนใจกลางเมือง

จึงต้องใช้รถไฟฟ้าในการเดินทางทุกวัน

แต่เขาเรียนในโรงเรียนท้องถิ่น

ตกเย็นเขาจึงมาช่วยงานที่ร้านได้เป็นประจำ

และมีโอกาสได้เจอเธอ ทุกวัน …

แต่ไม่เคยสักครั้ง

ที่จะมีโอกาสได้คุยกัน


พฤษภาคม 3, 2008

life

Posted in เรื่องสั้น ที่ 11:57 pm โดย lljtheone

ชีวิตเราก็คือการเดินทาง ตั้งแต่เด็กยันโต เราทุกคนล้วนต้องเลือกเส้นทางในการเดินเสมอ ไม่ว่าเราจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

บางวันคุณอาจจะสับสนในเรื่องเล็กๆน้อยๆ อย่างจะสั่งอาหารเมนูไหนดี หรือกระทั่ง จะกินข้าวก่อนหรืออาบน้ำก่อนดีนะ

จะสระผมก่อนหรืออาบน้ำก่อนดี อะไรประมาณนี้ ซึ่งเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยและเป็นกิจวัตรประจำวันของพวกเรา จนเราลืมไปว่า

ครั้งหนึ่ง เราเคยเลือกที่จะอาบน้ำก่อนนะแล้วค่อยกินข้าว มันกลายมาเป็นตัวคุณที่ทำยังนี้มาตลอดด้วยความเคยชิน

ไม่ว่าคุณเลือกอย่างไหนก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้นแหละครับ แต่สำหรับเรื่องบางเรื่องของคนวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ

ที่ต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตข้างหน้าทั้งชีวิต ว่าจะไปสิ้นสุดที่ไหน ผมว่ามันออกจะไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไรนัก

เด็กที่เพิ่งผ่านอายุแค่18ปี ทำไมเขาถึงจำเป็นต้องเลือกในตอนนี้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไปในวันข้างหน้าตลอดทั้งชีวิต

เพราะตัวเลือกครั้งนี้ไม่เหมือน เรื่องอาบน้ำหรือแปลงฟันก่อนดี เส้นทางที่ต้องเลือกนี้มันใหญ่กว่านั้นมาก คนเราไม่จำเป็นหรอกครับ

ที่ต้องรีบค้นหาตัวเอง แต่ถ้ารู้แล้วก็ดี บางทีบางคนอาจจะเจอเส้นทางที่ถูกสำหรับตัวเองแล้ว แต่เขาอาจจะยังไม่เลือก ด้วยเหตุผลหนึ่ง

เขาเลือกทีจะเดินอ้อมไปก่อน เพื่อเติมเต็มอะไรบางอย่างแล้วจึงวกกลับมา แต่สิ่งที่เขาต้องจำและไม่ลืมคือเส้นทางๆนั้น

แต่ใครจะรุ้ละครับ

ว่าวันหนึ่งเส้นทางที่เขาเลือกเดินแทนอาจจะกลายเป็นเส้นทางที่เขาเดินต่อจนสุดทางโดยไม่หันมามองเส้นทางที่เขา

”เคย”เลือกเลยก็ได้

ขีวิตมีแค่ชีวิตเดียวใช่ครับ และทุกๆทางแยกที่เราเลือกเดินมันก็จะพาไปสู้ปลายทางที่ไม่เหมือนกัน ไม่มีใครถูก อยู่ที่ว่าคุณพอใจหรือเปล่า

แล้วคุณละ กินข้าวหรืออาบน้ำก่อนกัน ? ไม่แน่นานไปคุณอาจจะเปลี่ยนใจสลับบ้างก็ได้นะ

You something and Me

Posted in เรื่องสั้น ที่ 11:25 pm โดย lljtheone

ณ ร้านบะหมี่หน้าปากซอยแห่งหนึ่ง

เด็กชายผู้เป็นลูกเจ้าของร้าน

ตกเย็นหลังเลิกเรียนเขาจะมาช่วยงาน

ที่แห่งนี้มีคนเดินผ่านทุกๆ5นาที

เนื่องจาก เป็นเส้นทางผ่านหลังจากลงรถไฟฟ้า

และที่แห่งนี้

เขาได้เจอกับเด็กสาวคนหนึ่ง

ที่เขาตกหลุมรัก

และฝังอยู่ในความทรงจำ

ของเขาไปตลอดชีวิต

(มีต่อ)

เมษายน 24, 2008

ร้านหนังสือ

Posted in เรื่องสั้น tagged , , , ที่ 4:03 pm โดย pakornkrit

     ผมพบตัวเองยืนอยู่หน้าชั้นหนังสือ ในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง เบื้องหน้าผมนั้น มีหนังสือมากมายหลายหลาก มีหลายเล่มที่ผมหยิบขึ่นมาพิจารณาดูเพียงครู่เดียว แล้ววางกลับที่เดิม และอีกหลายเล่มเช่นกันที่ผมหยิบขึ่นมาและใช้เวลาตัดสินใจอยู่นานทีเดียว ในที่สุดผมก็ได้เล่มที่ต้องการ พยายามเลือกเล่มที่ดีที่สุดจากเล่มที่มีในชั้นวาง และเดินไปที่แคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน ในมือผมนั้นมีหนังสือเพียงเล่มเดียว

     เมื่อไปถึงแคชเชียร์ พนักงานมีเพียงคนเดียว และเธอก็กำลังยุ่งอยู่กับการห่อปกพลาสติกให้กับหนังสือหลายเล่มอยู่ด้านหลังของแคชเชียร์ แต่เมื่อเธอรู้ว่าผมมา เธอวางหนังสือที่กำลังห่อปกพลาสติกอยู่ และมาคิดเงินให้หนังสือในมือผมแทน ผมมองไปที่หนังสือที่เธอกำลังห่อปกอยู่ มีอยู่หลายเล่มทีเดียว

1

2

4

6

7 เล่ม! ซึ่งเธอพึ่งห่อเสร็จไปแค่เล่มเดียวเท่านั้นเอง

และที่ด้านหลังผม ไม่ใกล้ ไม่ไกลนัก มีชายคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของหนังสือทั้ง 7 เล่มนั้น ยืนรออยู่

     เธอมายืนอยู่ในตำแหน่งหน้าเครื่องคิดเงิน และเป็นจุดที่ตรงกันข้ามกับจุดที่ผมยืนพอดี เธอมองผม ยิ้มให้ผมและรับหนังสือจากมือผมไป จากนั้นจึงทำการคำนวณหายอดเงินที่ผมต้องจ่ายด้วยความชำนาญ ไม่นานนักเธอก็เงยหน้าขึ่นมามองหน้าผม

“175 บาทคะ”

ผมหยิบเงินออกจากกระเป๋าสตางค์ และยื่นให้เธอ

เธอรับเงินไป พร้อมรอยยิ้ม

ซักพักจากนั้น เธอก็ยื่นเงินทอนกลับมาให้ผม

“ห่อปกมั้ยคะ” เธอถาม

“ครับ” ผมตอบ

เธอก้มลงมองที่หนังสือของผม ที่ตอนนี้อยู่ในมือของเธอ

เธอคงกำลังคิดว่า …

จะห่อปกหนังสือให้ผม ซึ่งมีหนังสือเพียงเล่มเดียวก่อน

หรือ จะห่อปกให้กับคนที่มาก่อนหน้าผม ซึ่งมีหนังสืออยู่ 7 เล่มก่อนดี

…..

   

เธอใช้เวลาคิดไม่นานนัก แล้วจึงเงยหน้าขึ่นมามองหน้าผม ยิ้มให้ผม และพูดว่า

“รอซักครู่นะคะ”

เธอคงได้คำตอบแล้ว

หน้าก่อนหน้า