สิงหาคม 23, 2009

ความทึมเทาของเปลือกสีหม่น

Posted in บทกวี, ปรัชญา tagged , , , , , , , , , ที่ 11:00 pm โดย pakornkrit

ใครบางคนผู้นั้น

เร้นกายในเงามืด

ซ่อนเนื้อในไว้หลังฉาก

ปกคลุมสิ่งโสมมด้วยผิวผ่องใส

ภายนอกคือรอยยิ้มแสนจอมปลอม

ภายในคือตุ่มหนองแสนเน่าเฟะ

รอวันน้ำเหลืองสาดกระเซ็น

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ภายในคือความลวงหลอก

ความลวงหลอกที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เว้น

ดั่งเนื้อร้ายที่กัดกินสู้เนื้อใน

ลุกลามแพร่กระจายดั่งไฟพิโรธ

แผดเผาวอดวาย มลายสิ้น

เหลือไว้พียง ผงธุลีในสายลม

หรือทั้งหมดคือมายาภาพ

แท้จริงแล้ว สิ่งใดจริง สิ่งใดลวง

ใครเล่าจะตอบได้

ฤ ทั้งหมดคือสิ่งลวงตา

ฤ วันวานไม่เคยมีอยู่จริง

ฤ อนาคตเป็นเพียงคำปลอบใจ

ฤ ทั้งหมด เป็นแค่ฉากที่ข้ากำหนดมันขึ้น เพื่อดับชีวิตตัวข้าเอง

ฤ กลับเป็นตัวข้านั้นเองที่แสน …ว่างเปล่า…

โฆษณา

มกราคม 2, 2009

bon voyage

Posted in บทกวี tagged , , , , , , ที่ 12:33 am โดย pakornkrit

เพียงเสี้ยววินาทีผันผ่าน

จากปัจจุบันเปลี่ยนแปรสู่อดีต

จากอนาคตเปลี่ยนแปรสู่ปัจจุบัน

เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำแสนสวยงาม

ให้หวนระลึกถึงยามเผชิญโศก

ความทรงจำ ที่ยังคงความสวยงามทุกครา

ที่เราเหลียวหลังมองย้อนกลับไป

ราวกับห้วงเวลานั้นไม่เคยจืดจางผ่่านพ้นไป แม้เวลาผ่านเท่าใด

ราวกับห้วงเวลานั้นยังคงเดินตามหลังเราอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา

ราวกับห้วงเวลานั้นถูกสตัฟฟ์ไว้ ในพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ

พิพิธภัณฑ์ที่พร้อมจะเปิดเสมอ ทุกคราที่เราต้องการจะเข้าไปเยี่ยมชม

ภายในพิพิธภัณฑ์ถูกตกแต่งด้วยความอบอุ่นแห่งอดีต

ประดับประดาด้วยแสงไฟนวลอ่อนสีชา

ราวกับอลิสที่กำลังเดินทางอยู่ในโลกสีซีเปีย

ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่างลงไปบนพื้นพรม

ต่างมีความทรงจำแอบแฝงซ่อนเร้นอยู่

ย่างก้าวที่ยิ่งก้าวเดินออกไป

ราวกับกำลังนั่งชมหนังสาีรคดีชีวิตตนเองอยู่

สารดคีที่มีผู้ชมเพียงคนเดียว

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าเบื่อเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าตื่นเต้นเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องน่าจะดีใจเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าเศร้าเพียงใด

ท้ายที่สุด หนังสารคดีเรื่องนี้ก็คงต้องจบลง

เมื่อนั้นคงถึงเวลาที่เราคงต้องลุกออกจากโรง

หลายครั้งหลายครา ที่เราไม่อยากจะลุกออกไป

ออกไปเผชิญกับความเป็นจริง

ที่รอวันถูกบรรจุลงในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว เราก็ต้องลุกออกไป

ไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง

โลกที่ทุกสิ่งเกิดขึ้นและดับลงตรงหน้า

โดยหวังเอาไว้ลึกๆว่า

เมื่อไหร่ก็ตาม

ที่เสี้ยววินาทีหยุดเดิน

ที่เปลือกโลกหยุดการเคลื่นไหว

ที่หมู่ดาราหยุดเปล่งประกายแสง

เมื่อนั้น

เราคงได้พบกันอีก

ธันวาคม 14, 2008

fullmoon lullaby

Posted in บทกวี tagged , , , , , ที่ 12:19 am โดย pakornkrit

ลมหายใจรวยรินอันเบาบาง

คละคลุ้งปนเปกับไอยะเยือกแห่งฤดูกาล

ห้วงอารมณ์เก่าๆ ยังคงหลอกหลอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สรรพสิ่งซึ่งเคยชัดแจ้ง กลับพร่ามัวลง

ราวกับสติที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิดจะขาดสะบั้นลง ในชั่วพริบตา

เสียงอื้ออึงแห่งค่ำคืนอันอ้างว้าง ทะลุทะลวงทุกโสตประสาท

ปฏิกริยาตอบสนองระงับการทำงานลง โดยไม่มีสาเหตุ

กลุ่มก้อนความหวังมากมาย ระเหยหายไป อย่างไม่มีหนทางหวนกลับ

เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพอันว่างเปล่า

ดั่งไม้ผลเปลือกสวยสด ปราศจากเนื้อในแสนหวาน

ดั่งบุบฝาบานสะพรั่ง ปราศจากหมู่แมลงดอมดม

ดั่งมหาสมุทรแสนเย็นช่ำ ปราศจากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่

ดั่งจันทราสกาวแสนขาวนวล ปราศจากสายตาใดๆจับจ้องเพ่งมอง

ตุลาคม 30, 2008

somewhere between the moon and the sea

Posted in บทกวี, เรื่องรัก tagged , , , , , , , , , ที่ 2:00 am โดย pakornkrit

มวลอากาศที่บางเบา

ไอระเหยแห่งผืนน้ำเวิ้งว้าง

ละอองจันทร์ที่ฟุ้งกระจาย

ความเงียบที่สามารถสดับได้

สายลมบางเบาแสนเสียดแทง

บุปผานางหนึ่งถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางรอยแตกแห้งแห่งดินทราย

จากเพียงรากแก้ว เติบโต ผลิใบ และเบ่งบานในที่สุด

สิ่งแรกที่นางเห็นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นบนโลกใบนี้

คือร่างมโหฬารของไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

และเป็นสิ่งสุดท้ายในพื้นที่อันแห้งแล้งนั้นด้วยเช่นกัน

แรกเริ่ม นางไม่กล้าชวนไม้ใหญ่คุย

ด้วยรูปร่างทั้ง 2 ที่แตกต่างกัน

จึงกลัวไม้ใหญ่จะไม่พูดคุยกับตน

มากมายวันวารที่ผันผ่าน

คำพูดที่ยังคงถูกเก็บไว้

แววตาที่เพียงจ้องมองออกไป

เพียงเท่านั้น

ความรู้สึกที่แปรเปลี่ยน

จากวินาทีแห่งความสงสัย

กลายเป็นวินาทีแห่งความห่วงหา

จากความเบ่งบานของกลีบใบ

บัดนี้ หลงเหลือเพียงความทรงจำ

จากกลีบใบที่เคยจับจ้องเต็มพื้นที่ก้านกิ่ง

กลับร่วงหล่นไปจับจองอยู่ ณ พื้นเบื้องล่างหมดสิ้น

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนแปร

ดั่งฝูงนกอพยพเปลี่ยนถิ่นฐาน

จากไปไม่หวนคืน

บุปผารู้ดีถึงชะตาตนเอง

ไม่ต่างจากที่รู้ถึงความรู้สึกลึกๆในใจของตน

ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายเปรียบกับถ้อยคำหรือแม้แต่ท่วงทำนองใดๆได้

แต่กระนั้น กำแพงน้ำแข็งเบื้องหน้ากลับทำให้ทั้ง 2 เหมือนอยู่กันคนละจักรวาล

และในช่วงชีวิตสุดท้ายของนาง

กับทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตที่มีอยู่

กับสิ่งแรก สิ่งสุดท้าย และสิ่งสำคัญที่สุด ที่นางได้เคยสัมผัส

เสียงๆหนึ่งหลุดลอยออกมา

ให้มวลอากาศและละอองจันทร์เป็นดั่งพาหนะ

นำพาเอาความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ปิดผนึกใส่ซองอย่างดี

เดินทางมุ่งสู่จุดหมาย

ณ ดินแดนแห่งความหวัง

ตุลาคม 18, 2008

point of no return

Posted in บทกวี, สังคม tagged , , , , , ที่ 9:44 pm โดย pakornkrit

ในโลกของเสรีชน

โลกซึ่ง

อัตตา

คมกว่า คมดาบใดๆ

โลกซึ่ง

วาจา

ถูกบรรจุ แทนกระสุนปืน

โลกซึ่ง

ความถูกต้อง

เป็นเพียงข้ออ้าง ของคนฉลาด

โลกซึ่ง

ผู้คน

หิวกระหาย ในสิ่งที่ตนเองไม่เข้าใจ

โลกซึ่ง

ความสุข

เกิดจาก การเพิ่มความทุกข์ให้ผู้อื่น

โลกซึ่ง

ความจริง

คือความลวง ที่ถูกทำให้จริง

โลกซึ่ง

ชีวิต

ถูกกำหนด จากสิ่งไม่มีชีวิต

กันยายน 19, 2008

เรื่องราวการเคลื่อนตัวของเม็ดฝนบนกระจก

Posted in บทกวี, ปรัชญา tagged , , , , , ที่ 1:20 am โดย pakornkrit

ฟากฟ้ากว้างใหญ่

บรรจุซึ่งเมฆทึมเทา

ส่งเสียงคำรามดั่งราชสีห์แห่งพงไพร

ละอองความชื้นถูกดูดดึง

ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลแห่งมวลอากา๋ศ

พลันกลุ่มก้อนทึมเทาที่เคยบางเบา

กลับแน่นหนักและหนาทึบขึ้น

จากสีสันแสนขาวนวล

บัดนี้ หลงเหลือเพียงความหมองหม่น

ละอองความชื้นยังคงถูกดูดดึง

โดยปราศจากซึ่งเรี่ยวแรงต่อต้านใดๆ

ราวกับยินดีกับการถูกดูดดึง

เมื่อการรวมตัวเกิดขึ้นในปริมาณที่เพียงพอ

หรือพูดให้ถูก ในปริมาณที่มากเกินไป

การระเบิดครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น ณ กลางฟากฟ้า

แทบจะทันทีที่การระเบิดกำเนิดขึ้น

ละอองน้ำมากมายก็โปรยปรายลงสู่พื้นดิน

ราวสัตว์ป่าที่ถูกกักขังมาเป็นเวลานาน

ถูกปลดปล่อยตัวสู่อิสรภาพ

ดิ่งลง

กระทบพื้นผิว

แหลกสลาย

กลายเป็นไอ

ระเหย

ลอยสูงขึ้น

กลับสู่ฟากฟ้า

ดังเดิม

รอคอยเพียง

การดูดดึง

เพื่อกลับมา

ร่วงหล่น

ครั้งแล้ว

ครั้งเล่า

สิงหาคม 12, 2008

แคนโต้แห่ง …..ของแม่ (Aug/2008)

Posted in แคนโต้ tagged , , , ที่ 9:49 pm โดย mind expression

แม่ สิ่งมีชีวิตสิ่งแรกที่เรารู้จักบนโลกใบนี้ ตั้งแต่เรายังจำความอะไรไม่ได้ ตั้งแต่เรายังไม่รู้ ไม่เข้าใจอะไรเลย แต่เราทุกคนก็รู้สึกได้ ว่าคนๆนี้เป็นบุคคลผู้ให้กำเนิดเราออกมา หลายๆครั้งผมเคยสงสัยว่า ตอนเด็กๆนั้น เรารู้ได้ไงว่า คนไหนคือแม่ของเรา ในตอนแรกนั้นผมคิดว่า เป็นเพราะแม่เป็นผู้เลี้ยงดู อยู่กับเราตลอดทุกวัน เราเลยจำได้ว่าคนๆนี้คือแม่ของเรา แต่ผมก็พบว่าไม่จริงเสมอไป ผมเคยเจอเด็กบางคน ที่่แทบจะไม่เคยได้เจอหน้าแม่ตัวเองเลย แต่เมื่อไหร่ที่ได้เจอหน้าแม่ เด็กกลับจำได้ว่าคนๆนี้คือแม่ของตัวเอง และจะดีใจมากๆ โดยไม่ต้องพึ่งพาระบบการศึกษาใดๆเลย เป็นเหมือนกับโปรแกรม ที่ถูกกำหนดมาตั้งแต่เด็กคนนี้เริ่มมีตัวตนแล้ว หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นสัญชาติญาณก็ว่าได้ สัญชาติญาณที่เด็กๆทุกคนเกิดมาย่อมรักพ่อแม่ของตัวเอง แต่เมื่อเราโตขึ้น สัญชาติญาณต่างๆเริ่มถูกแทนที่ด้วยเหตุผลและความเชื่อต่างๆนาๆ ทำให้อะไรหลายๆอย่างในตอนเด็กนั้นเจือจางลง เราได้พบเจออะไรมากขึ้น พบเจอคนใหม่ๆมากขึ้น เหมือนเด็กที่พอได้ของเล่นชิ้นใหม่แล้ว ก็ย่อมเลิกเล่้นของเล่นชิ้นเก่าเป็นธรรมดา กลับกลายเป็นว่า บ่อยครั้ง จะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัว เราก็หลงลืมและทิ้งให้ของเล่นชิ้นนั้นต้องโดดเดี่ยวอยู่ตัวคนเดียว

เนื่องด้วย วันนี้เป็นวันแม่ เลยอยากชวนกันมาแต่งแคนโต้ให้กับแม่ แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วแม่อาจจะไม่มีโอกาสได้อ่าน แต่ผมเชื่อว่าแค่เรามีความรู้สึกอยากทำอะไรบางอย่างให้กับท่าน แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ก็อย่างที่หัวข้อว่าไว้คร้บ หัวข้อแคนโต้เดือนนี้คือ “…..ของแม่” ช่องว่างที่ผมเว้นไว้ อยากให้ลองจินตนาการดูเอาในแบบที่แต่ละคนต้องการครับ ใครมีอะไรที่ไม่กล้าบอกแม่ตรงๆก็สามารถมาแอบบอกในนี้ได้ครับ ผมเชื่อว่าท่านเองก็ต้องรู้สึกได้เช่นกันถึงสิ่งที่เราต้องการจะบอก

สุขสันต์วันแม่ครับ

สิงหาคม 7, 2008

คว้า

Posted in บทกวี tagged , , , , ที่ 10:07 pm โดย pakornkrit

I went to the wood because I wanted to live deep and suck out all the narrow of life!

To put to rout all that was not life.

And not, when I came to die, discover that I had no lived.

from Dead Poets Society (1989)

————————————————-

พงป่าที่ข้าเพียรแผ้วถาง

มิใช่เพื่อความมั่งคั่งในสินทรัพย์เงินทอง

หรือเพื่อเกียรติยศชื่อเสียงลือลั่นใดๆ

แต่ข้าเฝ้าแผ้วถาง เพื่อค้นหา และซืมลึกลงถึงแก่นแท้แห่งชีวิต

เพื่อการนั้นแล้ว ข้าจำต้องขจัดสิ้นสิ่งที่มิใช่แก่นแท้แห่งชีวิตตัวข้าให้หมดไป

และเมื่อใดที่กาลล่วงเลยผ่าน ถึงวันที่ร่างกายตัวข้าต้องดับสิ้นลง

ข้าจักไม่โศกเศร้าเสียใจ ถึงชีวิตที่ข้ามิเคยได้มีโอกาสใช้มันเลย

กรกฎาคม 24, 2008

แคนโต้แห่ง การ(ทด)สอบ (Jul/2008)

Posted in แคนโต้ tagged , , , , , , ที่ 11:05 pm โดย mind expression

สอบ …. พูดถึงคำๆนี้ เชื่อว่าเกือบทุกคนจะมีทัศนคติที่ไม่ค่อยจะดีนักกับคำๆนี้ เนื่องด้วยทุกครั้งที่มีการสอบ นั้นหมายถึง การเลื่อนของระดับอะไรซักอย่าง และ ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเลื่อนขึ่นไปได้อย่างสบาย การสอบเป็นเรื่องยาก น่าจะพอๆกับการใช้ชีวิต ด้วยซ้ำ แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว การสอบ ที่เกิดขึ่นในชีวิตเราๆนั้น มีแค่ที่เราเห็นแค่นั้นรึเปล่า สอบเลื่อนขั้น สอบเข้าโรงเรียน สอบเข้ามหาวิทยาลัย สอบย่อย สอบใหญ่ แค่นั้น จริงๆหรือ ? การสอบนั้น จากการคิดเอาเองของผม คิดว่าน่าจะมาจากคำว่า ทดสอบ และในชีวิตเรานั้น แต่ละวัน เราล้วนพบเจอกับการทดสอบมากมาย จากบุคคลมากมาย ทั้งพ่อแม่ เพื่อน ครู อาจารย์ หัวหน้า เจ้านาย ลูกน้อง หรือกระทั่ง ใครซักคนบนนั้น

การทดสอบมากมายที่เกิดขึ่นในชีวิตเรานั้น หลายครั้งเรารู้ตัวล่วงหน้า และมีวิธีที่จะจัดการกับมัน แต่เช่นกัน หลายๆครั้ง มันก็เกิดขึ่นโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว และการทำข้อสอบนั้น ก็ล้วนแตกต่างกันไป บางครั้ง การทดสอบก็มีโจทย์มาให้ แต่บางครั้งก็ไม่มี ต้องให้เราไปหาเอาเอง ซึ่งคำตอบนั้นก็มีทั้ง ง่าย และ แน่นอน ยาก วิธีการได้มาซึ่งคำตอบนั้นก็แตกต่างกันไป บางคนได้มาจากการคิดด้วยตัวเอง บางคนได้มาจากการช่วยเหลือจากคนรอบข้าง และบางคนได้มาจากการ ลอก คนอื่น และการลอกคำตอบแบบนี้ก็ไม่ผิดซะด้วยสิ เมื่อการสอบสิ้นสุดลง ก็ย่อมต้องมีการประเมินผลตามมา ซึ่งผลที่ออกมานั้น ก็มีมากมาย บางคน ทำแบบทดสอบได้คะแนนดีมาก บางคนได้ไม่ดีนัก แต่ก็ผ่าน และบางคน ก็ไม่ผ่านการทดสอบ ซึ่งพวกที่ไม่ผ่านการทดสอบนั้น ในแบบทดสอบบางแบบทดสอบ ใจดี ให้โอกาสเราได้สอบแก้ตัวได้ แต่อีกหลายๆแบบทดสอบนั้น ไม่มีแม้โอกาสสอบแก้ตัว แต่สิ่งที่ดูแปลกที่สุดก็คือ คนบางคนยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่า กำลังทำแบบทดสอบอยู่ แม้กระทั่ง ผ่านแบบทดสอบมาแล้วกี่อัน หรือบางทีมันอาจจะเป็นขั้นตอนหนึ่งของกระบวนการพัฒนาก็เป็นได้

ยาวพอสมควรเลย สำหรับ เรื่องราวที่มาของหัวข้อแคนโต้ในเดือนนี้ หัวข้อ แน่นอนคือ การ(ทด)สอบ เนื่องด้วยตอนนี้หลายๆคนอยู่ในช่วงของการสอบ ผมเองก็เช่นกัน เลยคิดว่าหัวข้อนี้น่าจะเหมาะกับเดือนนี้ เหมือนเดิมครับ ไม่จำกัดว่าจะเป็นการสอบแบบไหน อย่างไร เชิญแต่งได้ตามสบายเลยครับ

ใครบางคนเคยบอกว่า การใช้ชีวิตก็เหมือนเล่นเกมลากต่อจุดไปเรื่อยๆ

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง จุดแต่ละจุดนั้นก็เปรียบได้กับการทดสอบ 1 การทดสอบ

มิถุนายน 30, 2008

แคนโต้แห่ง การเปลี่ยนแปลง (Jun/2008)

Posted in แคนโต้ tagged , , , , , , ที่ 11:33 pm โดย mind expression

ทุกคนเกิดมาย่อมต้องเคยเจอกับการเปลี่ยนแปลงมาบ้าง ไม่มากก็น้อย ทั้งการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ่นจากตัวเราเอง การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ่นจากคนรอบข้าง หรือกระทั่งการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมรอบตัว การเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นสิ่งที่เกิดขึ่นแทบจะตลอดเวลา แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว เมื่อพูดถึงการเปลี่ยนแปลง คนส่วนใหญ่มักจะคิดไปถึงการเปลี่ยนแปลงจากสิ่งที่ดี ไปสู่สิ่งที่แย่ ซึ่งสามารถพิสูจน์ได้ว่า มนุษย์นั้น ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง เพราะมนุษย์นั้น ไม่สามารถคาดการณ์สิ่งที่เกิดขึ่นหลังการเปลี่ยนแปลงได้ ทำให้ความกลัวเกิดขึ่น ซึ่งความกลัวนี้ก็มีอยู่ในมนุษย์แทบทุกคน เพราะงั้น การใช้ชีวิตแบบเดิมๆ จึงเกิดขึ่น กินข้าวร้านเดิมทุกวัน เพราะกลัวว่าไปกินร้านอื่นแล้วจะไม่อร่อย กลับบ้านทางเดิมทุกวัน เพราะกลัวว่าทางอื่นนั้นจะทำให้ถึงบ้านช้ากว่า เป็นต้น แต่ความรู้สึกกลัวนั้น หลายๆครั้งก็เกิดจาก อาการวิตกจริตของเราเอง ด้วยความที่ไม่แน่ใจ ก็เลยกลัวไปก่อน มนุษย์นั้นชอบอะไรที่ชัวร์ๆ 100% แต่ความจริงแล้วความชัวร์นั้นแทบจะไม่มี แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว แค่(แกล้ง)คิดว่ามันชัวร์ ก็ทำให้สบายใจแล้ว

จากกลุ่มคำข้างต้นจึงกลายมาเป็นหัวข้อแคนโต้เดือนนี้ครับ หัวข้อคือ การเปลี่ยนแปลง ซึ่งก็เช่นกันครับ ไม่จำกัดว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงจากสิ่งใด จากที่ไหน จากอะไร หรือ จากใคร อยากแต่งอะไรแต่งเลยครับ ตามสบาย จะได้ทำให้เราได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลาย บางทีอาจจะทำให้เราเข้าใจความหมายของคำๆนี้มากขึ้นก็ได้

เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย รักษาสุขภาพด้วยนะครับ

หน้าถัดไป