พฤษภาคม 14, 2008

ขนาน

Posted in เรื่องรัก, เรื่องสั้น tagged , , , , , , ที่ 9:54 pm โดย pakornkrit

1.

ฟ้าสีเทา คล้ายฝนจะตก หรือบางที อาจจะตกไปแล้ว

หรืออาจจะทั้งคู่ …

สยามเวลานี้ ผู้คนบางตากว่าทุกที

อาจเป็นเพราะความเฉอะแฉะของพื้นทางเดิน

หรืออาจเพราะเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ ของวันกลางสัปดาห์

2.

ผม อยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของสยาม

2 ขาที่กำลังก้าวเดินไปอย่างไร้จุดหมาย

รู้สึกตัวอีกที

ผมก็พบว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าบันไดเลื่อน

โดยไม่ทันได้คิด ได้ตัดสินใจอะไร

ขาขวาของผมก็ก้าวไปยังบันไดนั้นโดยอัตโนมัติ

ตามด้วยขาซ้าย ที่ก้าวตามไปติดๆ ราวกับเป็นหน้าที่

ขณะบันไดกำลังเลื่อนขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย

ตั้งแต่เมื่อไหรไม่รู้่ ข้างๆผมมี เธอ ยืนอยู่

3.

เธอ ไม่เคยรู้จักผมมาก่อน

พอๆกับที่ ผม ไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนเช่นกัน

เรา ต่างไม่รู้จักกัน แต่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อนขั้นเดียวกัน

ผมจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ และที่ดวงตาของเธอ

ดวงตาของเธอดูเหม่อลอย คล้ายกล้องที่ไม่ได้รับการปรับโฟกัสของภาพ

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ” คำถามเกิดขึ้นในหัวของผม

บันไดค่อยๆเลื่อนขึ้นไป อย่าง ช้า ช้า

พร้อมๆกับที่เวลาของ ผม และ เธอ ที่ค่อยๆถูกเผาไหม้ไป

4.

มีคนอีกเป็นล้านๆคน บนโลกใบนี้

แต่ ผม และ เธอ ได้มาอยู่บนบันไดขั้นดียวกัน ในเวลาเดียวกัน

“มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน!”

ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เกิดขึ้นกับผม

อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบๆตัว

หรืออาจเพราะท้องฟ้าสีเทาคล้ายจะร้องไห้ออกมา

หรือบางที อาจไม่มีเหตุผลใดเพียงพอ

5.

ผม จ้องมอง เธอ อีกเป็นครั้งที่ 2

ดวงตาของเธอยังคงเหม่อลอย ไปยังที่ใดซักที่หนึ่ง

อาจเป็นที่ที่ผมรู้จัก หรือ อาจเป็นที่ที่ผมไม่รู้จัก

บางที อาจเป็นที่ที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ

ระยะห่างที่กั้น ผม และ เธอ ให้ห่างกันในตอนนี้นั้น เพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร

แต่ผมกลับรู้สึกว่า ระยะห่างนั้น มันกำลังขยับออกห่างขึ่น เรื่อย เรื่อย

บันไดยังคงเลื่อนต่อไปอย่าง ช้า ช้า ตามหน้าที่ของมัน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

พร้อมกับเวลาของ ผม และ เธอ ที่ใกล้จะหมดลงเต็มที

สายลมอ่อนๆพัดมาปะทะใบหน้าของผม

พัดพาเอาความคิดบางอย่างหลุดลอยหายไป

6.

บันไดใกล้จะเลื่อนขึ้นถึงที่หมายแล้ว

ผมจ้องมองเธออีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย

บันไดเลื่อนขึ้นถึงที่หมาย

ผม และ เธอ ก้าวเหยีบพื้นเกือบจะพร้อมกัน

และต่าง แยก ย้าย ไปตามทางของ ตัวเอง

โฆษณา

พฤษภาคม 2, 2008

utopia

Posted in บทกวี tagged , , , , ที่ 11:53 pm โดย pakornkrit

คนเรา

ห่างกัน

เพียงไหน

  

เพียงจอสีเหลี่ยม บางๆ

กั้นไว้

ห่างเพียงเท่านั้น

แต่กลับเหมือน

เราไม่เคยใกล้กันเลย

    

อะไรคือ

ความห่างในความใกล้

   

ในที่แห่งนั้น

ที่ๆความสัมพันธ์กับ -คน แปลก หน้า-

เกิดขึ่นง่ายราวกับระยะเวลาที่ เม็ดฝนร่วงหล่นจากฟ้าสู้ผืนดิน

แต่ในอีกทีสถานที่หนึ่ง ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากกันนัก

กระทั่งคนแปลกหน้าที่นั่งติดกัน

กลับดูเหมือนว่าอยู่ห่างกัน คน ละ -จักรวาล-

   

และ ณ ที่แห่งนั้น…

คำพูดมากมาย

ถูกโต้ตอบกันไปมา

แต่กลับไม่มีการสื่อสารเกิดขึ่น

แม้แต่น้อย

     

ต่างคนต่างพูด

ในสิ่งที่อยากพูด

นำเสนอความเป็นตัวเองออกมา

ราวกับเก็บกดมันมาทั้งชีวิต

แต่น้อยคนนัก

ที่จะฟัง

ในสิ่งที่คนอื่นพูด

    

คำเสแสร้งมากมาย

ถูกส่งผ่านไปมา

ราวกับโลกนี้หาซึ่งความจริงแท้ไม่มี

    

หน้ากากมายมาย

ถูกเตรียมพร้อมไว้ข้างกาย

เพื่อเปลี่ยนในเวลาที่ “เหมาะสม”

   

บางคน

ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

ว่าหน้ากากที่แท้จริงของตัวเอง

คืออันไหนกันแน่

  

แต่ใครจะสนละ

ในเมื่อเราต่างก็พอใจกับมัน