มกราคม 2, 2009

bon voyage

Posted in บทกวี tagged , , , , , , ที่ 12:33 am โดย pakornkrit

เพียงเสี้ยววินาทีผันผ่าน

จากปัจจุบันเปลี่ยนแปรสู่อดีต

จากอนาคตเปลี่ยนแปรสู่ปัจจุบัน

เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำแสนสวยงาม

ให้หวนระลึกถึงยามเผชิญโศก

ความทรงจำ ที่ยังคงความสวยงามทุกครา

ที่เราเหลียวหลังมองย้อนกลับไป

ราวกับห้วงเวลานั้นไม่เคยจืดจางผ่่านพ้นไป แม้เวลาผ่านเท่าใด

ราวกับห้วงเวลานั้นยังคงเดินตามหลังเราอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา

ราวกับห้วงเวลานั้นถูกสตัฟฟ์ไว้ ในพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ

พิพิธภัณฑ์ที่พร้อมจะเปิดเสมอ ทุกคราที่เราต้องการจะเข้าไปเยี่ยมชม

ภายในพิพิธภัณฑ์ถูกตกแต่งด้วยความอบอุ่นแห่งอดีต

ประดับประดาด้วยแสงไฟนวลอ่อนสีชา

ราวกับอลิสที่กำลังเดินทางอยู่ในโลกสีซีเปีย

ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่างลงไปบนพื้นพรม

ต่างมีความทรงจำแอบแฝงซ่อนเร้นอยู่

ย่างก้าวที่ยิ่งก้าวเดินออกไป

ราวกับกำลังนั่งชมหนังสาีรคดีชีวิตตนเองอยู่

สารดคีที่มีผู้ชมเพียงคนเดียว

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าเบื่อเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าตื่นเต้นเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องน่าจะดีใจเพียงใด

แม้บางฉากบางตอนของเรื่องจะน่าเศร้าเพียงใด

ท้ายที่สุด หนังสารคดีเรื่องนี้ก็คงต้องจบลง

เมื่อนั้นคงถึงเวลาที่เราคงต้องลุกออกจากโรง

หลายครั้งหลายครา ที่เราไม่อยากจะลุกออกไป

ออกไปเผชิญกับความเป็นจริง

ที่รอวันถูกบรรจุลงในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้

แต่ท้ายที่สุดแล้ว เราก็ต้องลุกออกไป

ไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง

โลกที่ทุกสิ่งเกิดขึ้นและดับลงตรงหน้า

โดยหวังเอาไว้ลึกๆว่า

เมื่อไหร่ก็ตาม

ที่เสี้ยววินาทีหยุดเดิน

ที่เปลือกโลกหยุดการเคลื่นไหว

ที่หมู่ดาราหยุดเปล่งประกายแสง

เมื่อนั้น

เราคงได้พบกันอีก

Advertisements

พฤษภาคม 14, 2008

ขนาน

Posted in เรื่องรัก, เรื่องสั้น tagged , , , , , , ที่ 9:54 pm โดย pakornkrit

1.

ฟ้าสีเทา คล้ายฝนจะตก หรือบางที อาจจะตกไปแล้ว

หรืออาจจะทั้งคู่ …

สยามเวลานี้ ผู้คนบางตากว่าทุกที

อาจเป็นเพราะความเฉอะแฉะของพื้นทางเดิน

หรืออาจเพราะเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ ของวันกลางสัปดาห์

2.

ผม อยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของสยาม

2 ขาที่กำลังก้าวเดินไปอย่างไร้จุดหมาย

รู้สึกตัวอีกที

ผมก็พบว่า ตัวเองกำลังยืนอยู่หน้าบันไดเลื่อน

โดยไม่ทันได้คิด ได้ตัดสินใจอะไร

ขาขวาของผมก็ก้าวไปยังบันไดนั้นโดยอัตโนมัติ

ตามด้วยขาซ้าย ที่ก้าวตามไปติดๆ ราวกับเป็นหน้าที่

ขณะบันไดกำลังเลื่อนขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย

ตั้งแต่เมื่อไหรไม่รู้่ ข้างๆผมมี เธอ ยืนอยู่

3.

เธอ ไม่เคยรู้จักผมมาก่อน

พอๆกับที่ ผม ไม่เคยรู้จักเธอมาก่อนเช่นกัน

เรา ต่างไม่รู้จักกัน แต่ยืนอยู่บนบันไดเลื่อนขั้นเดียวกัน

ผมจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ และที่ดวงตาของเธอ

ดวงตาของเธอดูเหม่อลอย คล้ายกล้องที่ไม่ได้รับการปรับโฟกัสของภาพ

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่นะ” คำถามเกิดขึ้นในหัวของผม

บันไดค่อยๆเลื่อนขึ้นไป อย่าง ช้า ช้า

พร้อมๆกับที่เวลาของ ผม และ เธอ ที่ค่อยๆถูกเผาไหม้ไป

4.

มีคนอีกเป็นล้านๆคน บนโลกใบนี้

แต่ ผม และ เธอ ได้มาอยู่บนบันไดขั้นดียวกัน ในเวลาเดียวกัน

“มันต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน!”

ความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เกิดขึ้นกับผม

อาจเป็นเพราะบรรยากาศรอบๆตัว

หรืออาจเพราะท้องฟ้าสีเทาคล้ายจะร้องไห้ออกมา

หรือบางที อาจไม่มีเหตุผลใดเพียงพอ

5.

ผม จ้องมอง เธอ อีกเป็นครั้งที่ 2

ดวงตาของเธอยังคงเหม่อลอย ไปยังที่ใดซักที่หนึ่ง

อาจเป็นที่ที่ผมรู้จัก หรือ อาจเป็นที่ที่ผมไม่รู้จัก

บางที อาจเป็นที่ที่เธอไม่รู้จักด้วยซ้ำ

ระยะห่างที่กั้น ผม และ เธอ ให้ห่างกันในตอนนี้นั้น เพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตร

แต่ผมกลับรู้สึกว่า ระยะห่างนั้น มันกำลังขยับออกห่างขึ่น เรื่อย เรื่อย

บันไดยังคงเลื่อนต่อไปอย่าง ช้า ช้า ตามหน้าที่ของมัน อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

พร้อมกับเวลาของ ผม และ เธอ ที่ใกล้จะหมดลงเต็มที

สายลมอ่อนๆพัดมาปะทะใบหน้าของผม

พัดพาเอาความคิดบางอย่างหลุดลอยหายไป

6.

บันไดใกล้จะเลื่อนขึ้นถึงที่หมายแล้ว

ผมจ้องมองเธออีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย

บันไดเลื่อนขึ้นถึงที่หมาย

ผม และ เธอ ก้าวเหยีบพื้นเกือบจะพร้อมกัน

และต่าง แยก ย้าย ไปตามทางของ ตัวเอง