สิงหาคม 23, 2009

ความทึมเทาของเปลือกสีหม่น

Posted in บทกวี, ปรัชญา tagged , , , , , , , , , ที่ 11:00 pm โดย pakornkrit

ใครบางคนผู้นั้น

เร้นกายในเงามืด

ซ่อนเนื้อในไว้หลังฉาก

ปกคลุมสิ่งโสมมด้วยผิวผ่องใส

ภายนอกคือรอยยิ้มแสนจอมปลอม

ภายในคือตุ่มหนองแสนเน่าเฟะ

รอวันน้ำเหลืองสาดกระเซ็น

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ภายในคือความลวงหลอก

ความลวงหลอกที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เว้น

ดั่งเนื้อร้ายที่กัดกินสู้เนื้อใน

ลุกลามแพร่กระจายดั่งไฟพิโรธ

แผดเผาวอดวาย มลายสิ้น

เหลือไว้พียง ผงธุลีในสายลม

หรือทั้งหมดคือมายาภาพ

แท้จริงแล้ว สิ่งใดจริง สิ่งใดลวง

ใครเล่าจะตอบได้

ฤ ทั้งหมดคือสิ่งลวงตา

ฤ วันวานไม่เคยมีอยู่จริง

ฤ อนาคตเป็นเพียงคำปลอบใจ

ฤ ทั้งหมด เป็นแค่ฉากที่ข้ากำหนดมันขึ้น เพื่อดับชีวิตตัวข้าเอง

ฤ กลับเป็นตัวข้านั้นเองที่แสน …ว่างเปล่า…

โฆษณา

พฤษภาคม 2, 2008

utopia

Posted in บทกวี tagged , , , , ที่ 11:53 pm โดย pakornkrit

คนเรา

ห่างกัน

เพียงไหน

  

เพียงจอสีเหลี่ยม บางๆ

กั้นไว้

ห่างเพียงเท่านั้น

แต่กลับเหมือน

เราไม่เคยใกล้กันเลย

    

อะไรคือ

ความห่างในความใกล้

   

ในที่แห่งนั้น

ที่ๆความสัมพันธ์กับ -คน แปลก หน้า-

เกิดขึ่นง่ายราวกับระยะเวลาที่ เม็ดฝนร่วงหล่นจากฟ้าสู้ผืนดิน

แต่ในอีกทีสถานที่หนึ่ง ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากกันนัก

กระทั่งคนแปลกหน้าที่นั่งติดกัน

กลับดูเหมือนว่าอยู่ห่างกัน คน ละ -จักรวาล-

   

และ ณ ที่แห่งนั้น…

คำพูดมากมาย

ถูกโต้ตอบกันไปมา

แต่กลับไม่มีการสื่อสารเกิดขึ่น

แม้แต่น้อย

     

ต่างคนต่างพูด

ในสิ่งที่อยากพูด

นำเสนอความเป็นตัวเองออกมา

ราวกับเก็บกดมันมาทั้งชีวิต

แต่น้อยคนนัก

ที่จะฟัง

ในสิ่งที่คนอื่นพูด

    

คำเสแสร้งมากมาย

ถูกส่งผ่านไปมา

ราวกับโลกนี้หาซึ่งความจริงแท้ไม่มี

    

หน้ากากมายมาย

ถูกเตรียมพร้อมไว้ข้างกาย

เพื่อเปลี่ยนในเวลาที่ “เหมาะสม”

   

บางคน

ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

ว่าหน้ากากที่แท้จริงของตัวเอง

คืออันไหนกันแน่

  

แต่ใครจะสนละ

ในเมื่อเราต่างก็พอใจกับมัน